جمعه, 31 شهریور 1396

                                    شوریده‌ای بر پلکان نیلوفر

 

محمود نائل زاده‌ی بندر خرمشهر است به سال 1338 خورشیدی و آموزگار، نمی‌توانم گفت بازنشسته، چون آن پیشه و این وصف، گویی از مقوله‌ی اجتماع نقیضین هستند. نائل از شاعرانی است که زیستی شاعرانه داشته‌اند. او در شکل‌گیری انجمن شعر اهواز، انتشار گاهنامه‌ی پل و چندین دوره همایش‌ شعر خوزستان نقشی انکارناپذیر داشته است. نائل بسیار سروده، امّا کم منتشر کرده است. تا کنون دفترهای ماه خسته و نهیب سنگ از این شاعر منتشر شده است. شعر او، شعری جان‌دار و پُرتپش است با صمیمیّت و عاطفه‌ای سیّال و احساسی پرتوان. جهان شعر او آکنده از تغزّلی دلپذیر است که ریشه در همان زیست شاعرانه و رهاشدگی شاعر در فضای بی‌کران هستی دارد. محمود نائل در بسیاری از شعرهای این دفترها بیشتر به کوتاه‌سرایی دست زده است و روایت‌گر جهان ذهنی و خصوصی خویش است و کمتر از فضاسازی‌های عینی سود می‌جوید. این امر شاید ناشی از غلبه‌ی حال و آن شاعرانه در لحظه‌ی سرایش باشد. شعر نائل از نظر دایره‌ی واژگان، گاه به شعر شاعران موج ناب شباهت پیدا می‌کند. مهم‌ترین واژگانی که در شعر او بسامد زیادی دارند عبارتند از: «سدر، کبوتر، ماه، آفتاب، گندم، گدار، مدار، پلنگ، صبح، علف، نخل، سیب، نیلوفر، پیچک و...» می‌توان گفت نائل با تأمّل، از عرض موج ناب گذشته است و افزون بر دایره‌ی واژگان محدود، طبیعت‌گرایی و کوتاه‌سرایی را نیز از شاعران موج ناب به ارث برده است. یکی از بارزترین جلوه‌های شعر نائل، یگانگی شاعر با عناصر طبیعت است. نقطه‌ی عزیمت بسیاری از شعرهای او همین یگانگی با طبیعت و دیگر عناصر هستی است:

 زمان شاهد است

که با آب و آفتاب و

درخت

پیوند خورده‌ام

در فصل ماهی‌ها.

نویسنده: قاسم آهنین جان